* COMMUNICEREN MET JEZELF VOLGENS JULIA CAMERON

 

In de serie blogs over schrijven…

COMMUNICEREN MET JEZELF VOLGENS JULIA CAMERON

Schrijfinspiratie en creativiteit

The Artist’s Way van Julia Cameron (Cristofoor, 1e druk 1992, 12e druk 2017 )

…is een klassieker en vooral een gids over inspiratie en over hoe je je eigen creativiteit kunt (her)vinden. Dat geldt niet alleen voor het schrijven, maar eigenlijk voor alles. De belangrijkste boodschap is dat je je door de inzet van je eigen creativiteit een (ge)heel(d) en krachtiger mens gaat voelen. Dat ga je voelen op alle levensgebieden. Tegenwoordig zou je dat persoonlijk leiderschap noemen.

Hulpmiddelen

Cameron vergelijkt twee van haar belangrijke hulpmiddelen met het principe van communicatie. Denk aan een radio waarbij je een zender en een ontvanger hebt. Een –in haar ogen zeer belangrijk- hulpmiddel is het schrijven van de ‘’morning’’ pages. Het idee is om elke dag een half uurtje eerder je wekker te zetten en voluit te schrijven over alles wat in je opkomt: je zorgen, je plannen, je onzekerheden enzovoorts. Hiermee bereik je dat je je zorgen even ‘parkeert’ en ze overzichtelijk maakt op papier.

 

Alternatief  ’s avonds schrijven

Als je niet zo’n ochtendmens bent, kun je proberen om ’s avonds te schrijven. Hierbij neem je dan de dag door voor jezelf. Dan is het wel belangrijk dat je je dag positiefs eindigt voor het slapen gaan. Je kunt dan bijvoorbeeld je tekstje beginnen met: “Vandaag werd ik gelukkig van….”,  of “Vandaag was ik dankbaar voor….”
Deze manier van omgaan met gedachten ”ruimt je hoofd op” en geeft je structuur. In het communicatiemodel van zender –> ontvanger is het fenomeen ‘morning-pages’ een vorm van zenden. Je stelt het universum in kennis van je zorgen, dromen, wensen, teleurstellingen en hoop.

Kunstenaars-afspraakje

Een ander hulpmiddel om je creativiteit en je eigen kracht een oppepper te geven, is met jezelf wekelijks een ‘’kunstenaars-afspraakje’’ te maken. Minimaal 1 x in de week ga je iets fijns, moois en creatiefs voor jezelf doen. Je doet dat alleen.

Dat kan een kunstuitje naar een museum zijn, maar een inspirerende boswandeling is ook een optie. Wellicht heeft jouw innerlijke kunstenaar gewoon een keer zin in mensen kijken op een terrasje, of een uurtje schilderen. Het hoeft niets te kosten. Je zult zien hoe lastig het is om die gereserveerde tijd voor jezelf te verdedigen. Dat is dan ook je eerste stap! En als het je lukt, voelt dat als een overwinning! In het communicatiemodel zender –> ontvanger  is een kunstenaars-afspraakje te omschrijven als een vorm van ontvangen. Je opent jezelf voor het ontvangen van inzicht, inspiratie en leiding.

Als de manier waarop je naar dingen kijkt verandert,

verander je de dingen waar je naar kijkt.

Amerikaans auteur en psycholoog Wayne Dyer (1940-2015)

* KETTINKJE VAN MIJN MOEDER

KETTINKJE VAN MIJN MOEDER

Zoekend naar een geheugenstick, kwam ik terecht bij een klein houten doosje waarin ik dierbare spulletjes bewaar. Hierin trof ik ook wat dingen van mijn moeder van onbeduidende geldelijke waarde: een zacht sjaaltje in zwart en wit en een kort kettinkje. Ik nam het kralensnoertje in mijn handen. Tot mijn verbazing voelde het niet hard of koud. Het kettinkje is geregen van pareltjes, schitterende rijnsteentjes en zwarte kralen. Een combinatie die goed bij haar persoonlijkheid paste. Zoals gezegd was het geen kostbaar juweel, maar slechts een decoratief sieraad van een sjieke eenvoud. Haar dure gouden juwelen van vroeger, waarmee ze altijd terugkeerde van vakanties in Italie, waren door de jaren heen op mysterieuze wijze verdwenen.

Toen ik met de ‘choker’ in mijn handen aan haar terugdacht, schrok ik van mijn vergelijking. In haar leven was iets altijd wit of zwart! De pareltjes staan voor de zeldzame dagen dat het goed met haar ging en er daadwerkelijk een goed gesprek met haar te voeren was. Vooral de laatste jaren bleek dat steeds lastiger. De glinsterende rijnsteentjes  als fragmenten van haar onvoorspelbare impulsiviteit. De zwarte kralen, waarmee de schitterende zirconia’s afgewisseld waren, deden mij denken aan haar duistere en sombere kant. Die was gekoppeld aan de momenten waarop mijn broertje, zusjes en ik het vertrouwen in haar verloren. Dan was zij de afstandelijke vrouw, die niet wist hoe ze leven moest. Haar kinderen vervreemdden van haar.

Liever streelde ik de pareltjes, waarmee ik in gedachten terugkeerde naar de betere momenten met haar. De ogenblikken waarop ze helder was en je soms met haar kon lachen. De dagen waarop ik ook weer eens met een goed gevoel in mijn auto stapte om de terugrit van Zoetermeer naar Deventer aan te vangen. Op zo’n bezoekdag had ik dan haar rolstoel ingeladen en raceten we door het Zoetermeerse stadscentrum om haar daar lekker tussen de kledingrekken te laten snuffelen. Soms betrapte ik haar er zelfs op dat ze bij een mooie vondst even voorzichtig uit haar rolstoel opstond om het kledingstuk beter te bekijken en de stof tussen haar vingers te voelen.

De zwarte kralen vertegenwoordigen nu slechts de afwezigheid en de leegte die er is sinds ik afscheid van haar heb moeten nemen. Laatst trof ik weer een foto van mijn moeder op mijn pc, genomen op de bruiloft van mijn dochter, al weer bijna een decennium geleden. Mijn moeder droeg dit kettinkje om haar niet meer zo slanke hals. Ze keek wezenloos het beeld uit. Wellicht luisterend naar een toespraak van deze of gene, of gewoon zoals zo vaak verdwaald in haar eigen wereldje.

* EEN DUBIEUS VALENTIJNSCADEAU

Woedend op Valentijn

Direct en online communiceren heeft meer nadelen dan voordelen, blijkt uit een voorval op Valentijnsdag. Op de dag van de liefde, maakt dit me woedend! Het verpestte de dag van een vriendin. Want zij ontving wel een heel dubieus Valentijns-cadeau. Net als ik houd zij van schrijven, maar zij doet dat vooral in een wekelijkse blog. Bloggen is heerlijk, maar zelf geef ik toch nog vaak de voorkeur aan het toevertrouwen van mijn schrijfsels aan het papier.

Er is een ongeregelde, maar trouwe correspondentie gaande tussen mij en de genoemde jonge, maar helaas zieke vrouw. Ik lees haar stukjes online op haar blog en reageer dan persoonlijk via mail. We doorliepen ruim 5 jaar geleden samen een nazorgtraject en werden daar lotgenoten genoemd. Buiten het schriftelijk contact, heb ik haar in al die tijd maar twee keer live ontmoet.

Karolien is opnieuw ziek geworden en de prognose is slecht. Ze heeft een Facebookpagina en zoals gezegd een eigen blog. Ze beschrijft op een geweldig positieve manier haar wel en wee gedurende haar ziekteproces. Bovendien is het voor haar een manier om twijfels van zich af te schrijven en gedachten en gevoelens een plek te geven. Schrijven werkt voor haar therapeutisch.

Zowel zij als ik werkten voorheen in het onderwijs, zij op een basisschool, ik in het voortgezet onderwijs. Energiegebrek en terugkerende ongemakken en de zogenaamde ”late klachten” sneden voor beiden “de weg naar de top” af. Na een paar jaar na de ziekte te veel boven haar macht te hebben gewerkt, is ze afgekeurd. Ze heeft daarmee wat tijd gekocht voor haar twee opgroeiende jongens. Het schrijven geeft haar afleiding en nog een beetje zin in het leven.

Op deze voor haar pijnlijk startende Valentijnsdag bekijkt ze haar Facebookpagina. Ze vraagt zich direct af of het digitale universum alwetend is. Wat is er aan de hand? Het populaire Facebook dat net als Google volgens efficiënte algoritmes en  zoek- en koppelstrategieën werkt, geeft haar een advies. De grootste online boekhandel publiceert een advertentie op haar blogpagina voor een boek met de titel: ‘Opruimen voor je dood gaat.’

Ik word woedend als ik dit in haar blog lees en besluit de klantenservice van deze zaak aan te schrijven. Het antwoord dat ik binnen een paar uur via de mail krijg is: ,, Als bedrijf kunnen we hier helaas niet zoveel aan doen. Het helpt wel als u zoveel mogelijk cookies verwijdert en uw geschiedenis blijft wissen’’.

Dat van die cookies geloof ik wel, maar Karoliens geschiedenis is zelfs met chemo niet meer te wissen.

 

*******

* DE IMPERFECTE ZEBRA’S VAN CAREL WILLINK

DE IMPERFECTE ZEBRA’S VAN CAREL WILLINK

Opnieuw stond ik stil bij het schilderij van de zebra’s in een rood landschap van Carel Willink. Een kunstenaar bij wie imperfectie niet past. Er is iets raars met de hoefjes van de liggende zebra….Alsof dit paardje protheses onder zijn pootjes heeft, een soort houten klossen. Of zijn het rubber doppen? Je zou denken dat hij nooit meer op kan staan. Heel vreemd….

Gisteren ben ik voor de tweede keer in Museum #MORE in het prachtige #kasteelruurlo geweest. In dit kasteel, dat door miljardair Hans Melchers is verbouwd tot thuis voor een deel van Carel Willink’s oevre, verlies ik mij in Willinks’s prachtige schilderijen. En dan laat ik voor nu nog even de prachtige Fong Leng kleding die Mathilde Willink droeg, buiten beschouwing. Dreigende luchten, prachtige portretten, maar ook hier en daar wat gekunstelde creaties. Een reisje door de tijd levert een incompleet deel van zijn oeuvre op. Toch is er genoeg te bewonderen om een mooie indruk te krijgen.

Hier en daar zie ik toch ook imperfectie. En dat stemt mij vreemd genoeg gelukkig: mijn eigen schilderaspiraties lijken hierdoor weer wat gerechtvaardigd. Het gevoel nooit zo goed te kunnen schilderen als de meester werkte lange tijd verlammend. Totdat….ik anders leerde kijken. Ik klieder er nu regelmatig lekker op los. Maar even terug naar het einde van de slanke zebrabenen op het betreffende schilderij. Toch ook wel een beetje slordig van Carel die rechte klosjes. Maar het zij hem vergeven. Hij was namelijk gek op dieren. Nog een aardig weetje is, dat Willink die in Amsterdam woonde, zijn dieren vaak natekende in Artis. Hij vond de dieren in gevangenschap eigenlijk heel sneu.

In zijn fantasie plaatste hij ze in vrijheid en in een bijzondere omgeving op zijn schilderijen. Hier tegen de achtergrond, een rood Amerikaans rots landschap. Het beeld kwam rechtstreeks van een prentje dat hij er gewoon achter schilderde. Dit benadrukt het vervreemdende effect waarom Willink zo bekend staat. Maar die hoefjes blijven me intrigeren. Misschien zijn ze zelfs een beetje mislukt.
www.lisvandergeer.com