* Een dubieus Valentijns cadeau

‘Woedend op Valentijn’

Direct online communiceren heeft meer nadelen dan voordelen, blijkt uit een voorval op Valentijnsdag. Op de dag van de liefde, maakt dit me woedend! Het verpestte de dag van een vriendin. Bloggen is heerlijk, maar ik geef de voorkeur aan een dagboek op papier. Combineer dit met een prettig schrijvende pen en de beweging die ontspant. Geslaagde stukjes in mijn dagboek, groeien soms tot een verhaal.

Een vaste correspondentie tussen mij en een jonge zieke vrouw verloopt vooral schriftelijk. Ik lees haar stukjes online op haar blog en reageer dan persoonlijk via mail. We doorliepen ruim 5 jaar geleden samen een nazorgtraject. Buiten het schriftelijk contact, heb ik haar in al die tijd maar twee keer live ontmoet.

Karolien is opnieuw ziek geworden en de prognose is slecht. Ze heeft een Facebookpagina en een eigen blog. Ze beschrijft op een geweldig positieve manier haar wel en wee gedurende haar ziekteproces. Bovendien is het voor haar een manier om twijfels van zich af te schrijven en gedachten en gevoelens een plek te geven. Schrijven werkt voor haar therapeutisch.

Zowel zij als ik werkten voorheen in het onderwijs, zij op een basisschool, ik in het voortgezet onderwijs. Energiegebrek en terugkerende ongemakken en de zogenaamde ”late klachten” sneden voor beiden “de weg naar de top” af. Na een paar jaar te veel boven haar macht te hebben gewerkt, is ze afgekeurd. Ze heeft daarmee wat tijd gekocht voor haar twee opgroeiende jongens. Het schrijven geeft haar afleiding en nog een beetje zin in het leven.

Op deze voor haar pijnlijk startende Valentijnsdag bekijkt ze haar Facebookpagina. Ze vraagt zich direct af of het digitale universum alwetend is. Wat is er aan de hand? Het populaire Facebook dat net als Google volgens efficiënte algoritmes en  zoek- en koppelstrategieën werkt, geeft haar een advies. De grootste online boekhandel publiceert een advertentie op haar pagina voor een boek met de titel: ‘Opruimen voor je dood gaat.’

Ik word woedend als ik dit in haar blog lees en besluit de klantenservice van deze zaak aan te schrijven. Het antwoord dat ik binnen een paar uur via de mail krijg is: ,,Als bedrijf kunnen we hier helaas niet zoveel aan doen. Het helpt wel als u zoveel mogelijk cookies verwijdert en uw geschiedenis blijft wissen’’.

Dat van die cookies geloof ik wel, nu nog Karoliens geschiedenis.

 

*******

* De imperfecte zebra’s van Carel Willink

DE IMPERFECTE ZEBRA’S VAN CAREL WILLINK

Opnieuw stond ik stil bij het schilderij van de zebra’s in een rood landschap van Carel Willink. Een kunstenaar bij wie imperfectie niet past. Er is iets raars met de hoefjes van de liggende zebra….Alsof dit paardje protheses onder zijn pootjes heeft, een soort houten klossen. Of zijn het rubber doppen? Je zou denken dat hij nooit meer op kan staan. Heel vreemd….

Gisteren ben ik voor de tweede keer in Museum #MORE in het prachtige #kasteelruurlo geweest. In dit kasteel, dat door miljardair Hans Melchers is verbouwd tot thuis voor een deel van Carel Willink’s oevre, verlies ik mij in Willinks’s prachtige schilderijen. En dan laat ik voor nu nog even de prachtige Fong Leng kleding die Mathilde Willink droeg, buiten beschouwing. Dreigende luchten, prachtige portretten, maar ook hier en daar wat gekunstelde creaties. Een reisje door de tijd levert een incompleet deel van zijn oeuvre op. Toch is er genoeg te bewonderen om een mooie indruk te krijgen.

Hier en daar zie ik toch ook imperfectie. En dat stemt mij vreemd genoeg gelukkig: mijn eigen schilderaspiraties lijken hierdoor weer wat gerechtvaardigd. Het gevoel nooit zo goed te kunnen schilderen als de meester werkte lange tijd verlammend. Totdat….ik anders leerde kijken. Ik klieder er nu regelmatig lekker op los. Maar even terug naar het einde van de slanke zebrabenen op het betreffende schilderij. Toch ook wel een beetje slordig van Carel die rechte klosjes. Maar het zij hem vergeven. Hij was namelijk gek op dieren. Nog een aardig weetje is, dat Willink die in Amsterdam woonde, zijn dieren vaak natekende in Artis. Hij vond de dieren in gevangenschap eigenlijk heel sneu.

In zijn fantasie plaatste hij ze in vrijheid en in een bijzondere omgeving op zijn schilderijen. Hier tegen de achtergrond, een rood Amerikaans rots landschap. Het beeld kwam rechtstreeks van een prentje dat hij er gewoon achter schilderde. Dit benadrukt het vervreemdende effect waarom Willink zo bekend staat. Maar die hoefjes blijven me intrigeren. Misschien zijn ze zelfs een beetje mislukt.
www.lisvandergeer.com